ایرانیان

تازه های این بخش ایرانیان

فروشگاه

شمشیر داعش روی گردن فوتبال

نویسنده: علی باستانی

شمشیر داعش روی گردن فوتبال

 

داعش,داعش نیوز,داعش در عراق,داعش در ایران,داعش اعدام,داعش فیلم,داعش در تهران,داعش ویکیبیدیا,داعش فیدیو,داعش فی الموصل,شمشیر داعش,شمشیر زدن داعش,سر زدن داعش با شمشیر,شمشیر زنی داعش,کلیپ شمشیر داعش,اعدام با شمشیر داعش,کشتن با شمشیر داعش,

 

در هنگام روزهای پایانی لیگ برتر ایران خبر ناراحت کننده ای از سرزمین های اشغالی داعش مخابره شد. تروریست های وحشی این گروه افراطی دوباره به کافه ای حمله کرده بودند و 16 نفر از تماشاگران فوتبال را که عمدتا هوادار رئال مادرید بودند، به اشد مجازات رسانده بودند؛ مجازاتی به نام مرگ!

این البته اولین باری نبود که داعشی ها مخالفت خود با فوتبال را فریاد می زدند و مشخصا آخرین بار هم نخواهد بود. در اینجا بد ندیدیم یک گزارش دسته اول از مجله اینترنتی وایس را برای شما به فارسی برگردانیم تا وضعیت فوتبال و علاقه مندان به آن را در سرزمین های داعش بهتر بدانید. سرزمین هایی که ظاهرا حتی تماشای فوتبال هم در آنها حرام است؛ البته نه برای رهبران خود داعش! این گزارش تحقیقی را بخوانید:

ژانویه 2015 خبر تکان دهنده ای منتشر شد. یک گروه سیزده نفره از بچه های شهر موصل عراق در حالی اعدام شدند که جمعیت انبوهی که شامل والدین و دوستان شان بودند، این صحنه را از نزدیک تماشا می کردند. این قتل عام هشدار خشنی از سمت گروهی بود که بعدها «داعش» نامیده شد.

علت دقیق اعدام این بچه ها مشخص نیست اما گزارش شده آنها را در حالی دستگیر کردند که مشغول تماشای بازی های جام ملت های آسیا میان دو تیم عراق و اردن بوده اند. علی الاحمد، کارشناس عربستان سعودی در زمینه سازمان های تروریستی و وهابی، می گوید: «گاهی اوقات داعش دست به کارهای خشنی می زند تا قدرت و حکومتش را نشان دهد ولی من نمی دانم آیا این بچه ها فقط برای دیدن بازی فوتبال کشته شده اند یا نه.»

اما در این بخش عراق که توسط گروه تروریستی داعش کنترل می شود، به نظر می آید فوتبال کاملا ممنوع شده است. یک شهروند عراقی ساکن محله باسورا که خواسته نامش فاش نشود، این موضوع را تایید کرده است: «چیزهای زیادی هست که در خاک داعش غیرممکن و ممنوع است و فوتبال فقط یکی از آنهاست.»

همین موضوع را از زبان مردم بغداد هم می شنوید؛ یک شهروند دیگر که ساکن بغداد است هم آن را تایید کرده: «آنها از چیزی که باعث پیشرفت شود، خوش شان نمی آید، بنابراین فوتبال را هم ممنوع کرده اند. مثل شما ما هم در مورد اعدام وحشتناک جوانان شنیده ایم اما نمی توانیم صحت آن را تایید کنیم. ما نمی دانیم آنجا چه اتفاقی افتاده است. اخبار کمی از آنجا به گوش می رسد اما شما باید به این شایعات توجه کنید. شاید واقعا این بچه ها فقط به خاطر تماشای فوتبال کشته شده باشند.»

چیزی که واضح است این است که ورزش خلاف اصول این گروهک تروریستی است. علی الاحمد در این مورد تاکید می کند: «برهنه بودن پا، ران، زانو و حتی ساق پا ممنوع است.» بر اساس اصول این گروهک کسی اجازه جایگزینی و حتی رقابت با خادم خدا را ندارد، از این رو عکس های بزرگ تبلیغاتی و پوسترهای بازیکنان فوتبال خارجی در کافه ها و رستوران ها نه تنها به این دلیل که آنها «کافر» هستند پاره می شود بلکه به این خاطر که این عکس ها باعث به هم زدن نظام مذهبی شان هم می شود، مورد خشم افراطیون است.

20 سال پیش، نقش فوتبال در عربستان سعودی هم زیر سوال رفته بود اما از آن زمان به مرور نحوه تفکرات مسئولان سعودی تغییر کرده است. علی الاحمد همین رفتار داعشی ها برابر ورزش را از سوی وهابیون در کشور خودش هم دیده بود. اصول وهابیتی که بعضی از سعودی ها هم از آن پیروی می کنند بسیار شبیه به سلفی های داعش است. شیخ عادل الکلیانی، امام سابق مکه هم این موضوع را تایید کرده و در برنامه ای تلویزیونی گفته بود: «داعش همان اعتقاداتی را دارد که ما داریم.»

علی الاحمد در این باره می گوید: «فوتبال را مذهب در عربستان سعودی رواج نداد. فوتبال می توانست به عنوان شیوه ای برای متحد کردن گروه ها و تحقق بخشیدن به انتظارات شخصی باشد بنابراین ممنوع کردن آن بهترین شیوه برای کنترل جامعه بود.» در عراق محله هایی از فلوجه گرفته تا بعقوبه بارها توسط داعشی ها اشغال شده و سپس توسط ارتش عراق آزاد شده اند. در بین النهرین، فوتبال عملا به خاطر سرکوب های خشونت آمیز و حملات هوایی نابود شده است.

اما در بغداد، پایتخت عراق، جایی که داعش هیچ تاثیری نتوانسته بگذارد، فوتبال زنده است. در بیست و نهم ژانویه 2015 مردم این شهر از صعود تیم زیر 23 ساله شان به مسابقات المپیک ریو چنان خوشحالی کردند که در شبکه های اجتماعی، عراقی های تبعید شده، از ترس جان اقوام شان درخواست آرامش کردند. کلود ناکیا، بازیکن فرانسوی که تا پیش از اولین حمله داعش در باشگاهی عراقی توپ می زد در مورد این شهر می گوید: «بغداد یک شهر کاملا فوتبالی است. وقتی رئال مادرید و بارسلونا بازی می کنند، کل شهر ساکت می شود.»

در سوریه وضعیت بی ثبات تر است. تیم، مردی سوریه ای است که برای وب سایت «رقه در سکوت سلاخی شد» کار می کند؛ سایتی که جنایات داعش در رقه را برملا می سازد. او در مورد فوتبال در مناطق اشغال شده توسط داعش می گوید: «موضوع فوتبال هیچ جایی توسط داعش نوشته نشده است. هیچ قانون نوشته ای مبنی بر اینکه فوتبال ممنوع است پیدا نمی کنید، اما دهان به دهان چرخیده که فوتبال بازی کردن و حتی تماشای آن در خیابان، مسجد و کافی نت ها ممنوع است. بنابراین آن تقریبا گیج کننده است. به عنوان مثال در شهر منبج بچه های بالای 12 سال اجازه فوتبال بازی کردن را ندارند اما در دیرالزور چنین قانونی نیست. کلا همه چیز به این بستگی دارد که کجای سوریه زندگی می کنید.»

شمشیر داعش روی گردن فوتبال( slideshow)

در رقه، بچه های زیر 15 سال می توانند فوتبال بازی کنند. بعد از این سن، ورزش برای شان بی فایده می شود. تیم در ادامه می گوید: «آنها می گویند که فوتبال باعث می شود بزرگسالان از وظایف دینی و نمازی های شان غافل شوند اما کسانی را می شناسم که در رقه یواشکی و به دور از چشمان داعش گاهی اوقات پا به توپ می شوند.»

تیم، در قلب این شهر شاهد صحنه های خشن زیادی از سوی داعش با محلی ها بوده است؛ کسانی که در کافه جمع شده بودند تا بازی های فوتبال را تماشا کنند اما بازی به بازی میزان این خشونت ها کم شده و کم کم به بعضی مکان ها برای نمایش مسابقات اجازه داده شد. تیم در این مورد می گوید: «شما نمی توانید آزادانه فوتبال تماشا کنید. گاهی اوقات به ما این اجازه را می دهند، گاهی هم به کافه ها می ریزند و کسانی را که اجازه تماشای بازی نگرفته اند کتک می زنند. واقعا فاجعه است.»

او دیدار الکلاسیکو را به خاطر می آورد، بیست و یکم نوامبر 2015، دیدار بارسلونا برابر رئال مادرید، درست هشت روز پس از حملات تروریستی پاریس. در کمال تعجب، مسئولان داعش اجازه پخش این مسابقه را دادند اما قبل از آغاز بازی یک دقیقه سکوت در برنابئو برقرار شد: «داعشی ها پس از دیدن این صحنه بسیار عصبانی شدند و با خشونت شروع به خارج کردن مردم از کافه ها کردند و هر محلی که احتمال می رفت بازی را پخش کند بستند.»

تیم، تناقضات آنها وقتی پای فوتبال وسط می آید را درک نمی کند. او توضیح می دهد که در آغاز اشغال رقه، مردمان شهر با هر سن و سالی اجازه فوتبال بازی کردن داشتند، مگر آنکه پاهای شان را نمی پوشاندند. او ادامه می دهد: «اما یک روز اعلام کردند که این بازی ها باعث فاصله افتادن مردم با خدا و انجام وظایف شان می شود.»

این ممنوعیت برای مجاهدان دیگر در اروپا و آمریکا اعمال نمی شود و تیم در این مورد می گوید: «من می دانم که مجاهدانی که از غرب آمده اند، فوتبال را در خانه های شان یا در مکان های خصوصی تماشا می کنند و شبکه های مختلفی دارند که این بازی ها را پخش می کنند. مسئولان داعش تکلیف شان با خودشان هم مشخص نیست. آنها ما را از بازی کردن و تماشای فوتبال منع می کنند اما خودشان با خیال راحت در خانه های شان مسابقات را تماشا می کنند و حتی پلی استیشن هم بازی می کنند.»

علی الاحمد می گوید که این به نظر رؤسای داعش کاملا منطقی است: «برای رهبران داعش، سربازان خارجی بیشتر ارزش دارند. آنها گاهی انگیزه های شان بیشتر است و تندروتر هستند. به همین دلیل هم برای شان ارزشمندترند. پس طبیعی است بعضی از چیزهایی که می خواهند را در اختیارشان قرار دهند.»

مجاهدانی که از فرانسه، بلژیک، آلمان، تونس، عربستان سعودی و دیگر کشورهای جهان آمده اند در شهرهای بزرگ عراق و سوریه، در خانه های بزرگ مناطق اعیان نشین زندگی می کنند؛ خانه هایی که به زور آنها را غصب کرده و صاحب خانه را بیرون کرده اند. اکثر سوریه ای ها و عراقی ها ترجیح می دهند با «تازه مسلمان»های مغرور و خشنی که از جاهای دیگر آمده اند، کنار نیایند. تیم در این باره می گوید: «آنها هیچ بازی را در کنار ما تماشا نمی کنند. همه آنها در ملک های خصوصی شان می مانند و گاهی از مکان هایی استفاده می کنند که برای مردم عادی ممنوع است.»

شمشیر داعش روی گردن فوتبال( slideshow)

مترجم سابق سرویس اطلاعات رژیم بشار اسد در سال های 2011 تا 2012 در این مورد می گوید: «فتوای دولت داعش علیه پخش شدن مسابقات فوتبال است نه بازی کردن آن.» لوآی ابوالجود، روزنامه نگار سوری وقتی در پاریس بود در مورد شرایط ترسناک شهر حلب، بزرگترین شهر و پایتخت تجاری سوریه صحبت کرده بود و تلاش داشت دورنمایی از آنچه در این شهر می گذرد را توصیف کند. او زمان زیادی در زندان های داعش بوده و به همین دلیل تمام تلاشش را می کند تا آنچه امروز در سوریه می گذرد را به گوش جهانیان برساند: «مردم در سوریه بیشتر از اینکه به فکر بازی کردن یا تماشای فوتبال باشند به فکر مشکلات روزانه شان مثل پیدا کردن آب، غذا یا فهمیدن آخرین جایی که منفجر شده، هستند.»

زمین های فوتبال توسط جهادی ها مصادره شده و از آنها به عنوان مخفیگاه شان استفاده می کنند. تیم در این مورد می گوید: «استادیوم بزرگ رقه، لانه پلیس این گروهک تروریستی شده است که آن را «یازده امتیاز» نامیده اند. این اتفاق از زمان اولین بمباران ها رخ داد. استادیوم عملا برای آنهاست. در آنجا اتاق خواب های زیادی هست که حکم پناهگاه را برای شان دارد و البته پارکینگ هم دارد.»

در فاصله بسیار کوتاه از رقه، مکان هایی وجود دارد که در دست ارتش آزاد سوریه است؛ جایی که فوتبال در آن وضعیت کاملا متفاوتی دارد. در آنجا، مسابقات منجر به ضرب و شتم نمی شود. اوروا کاناواتی، بنیانگذار تیم ملی سوریه آزاد، با افتخار از آزادانه بازی کردن فوتبال در مکان های تحت سلطه ارتش آزاد سوریه سخن می گوید: «ما بدون ترس از اعدام شدن، فوتبال بازی می کنیم. با وجود اینکه در جنگ به سر می بریم، مردم در مکان هایی که توسط نیروهای انقلابی کنترل می شود، آزادانه فوتبال بازی می کنند. در شهرهایی همچون حمص، ادلب، درعا و حلب مردم در استادیوم های کوچک و بزرگ فوتبال بازی می کنند. ما در مناطق خودمان بیش از 75 تیم داریم و حتی لیگ در دسته های مختلف با 40 باشگاه در شهر ادلب داریم.»

به رغم اینکه این مناطق در حال حاضر با چالش های زیادی دست و پنجه نرم می کنند و روزانه تلاش می کنند از انواع و اقسام بمب ها، تفنگ ها و چاقوها جان سالم به در ببرند، فوتبال همچنان به عنوان یکی از قدرتمندترین ابزارهای جهانی باقی مانده است.

تهدید داعش، فوتبال سوریه را نکشت

سوریه حالا دیگر آن زرق و برق همیشگی را ندارد. روزگاری این کشور یکی از مقاصد خوب گردشگری برای ایرانیان بود که هم مقصدی زیارتی حساب می شد و هم سیاحتی؛ اما سایه جنگ داخلی و حضور تروریست های بین المللی، سیمای سوریه را حسابی تغییر داده است. در این بین فوتبال سوریه هم به سبب مخالفت سرسختانه داعشی ها تحت الشعاع قرار گرفته.

حالا تنها دو شهر بزرگ سوریه باقی مانده اند که هنوز می شود در آنها فوتبال بازی کرد؛ دمشق و لاذقیه. با این همه جالب است که فوتبال این کشور 20 باشگاه دارد و همه آنها هم در لیگ سراسری سوریه حضور دارند! سیستم لیگ فوتبال این کشور سبک و سیاق خاص خود را دارد؛ تیم ها در دو گروه 10 تیمی تقسیم بندی شده اند و به صورت دوره ای با هم بازی می کنند. بازی های رفت در شهر لاذقیه و بازی های برگشت در دمشق برگزار می شوند، طوری که در پایان ناز هر دسته چهار تیم به مرحله نیمه نهایی صعود می کنند و پس از بازی های ضربدری، فینالیست ها مشخص می شوند.

شمشیر داعش روی گردن فوتبال( slideshow)

با اینکه سران داعش بارها فوتبال دوستان سوریه را تهدید به حملات انتحاری و تروریستی کرده اند و همین باعث کم رونق شدن ورزشگاه های سوریه شده بود اما لیگ اخیر این کشور با شور و حال خاصی برگزار شد. به طوری که در برهه ای از فصل حتی از میانگین تماشاگران لیگ برتر خودمان هم بیشتر تماشاگر داشت. شاید همین شور و شوق تماشاگران سوری بوده که باعث شده تیم ملی این کشور هم به رغم وضعیت نابسامان داخلی به مرحله نهایی مسابقات انتخابی جام جهانی برسد. با این همه این کشور هنوز توانایی میزبانی از بازی های بین المللی خودش را ندارد و بازی های مرحله قبلش را هم در ایران برگزار کرد.

وقتی مسی بغداد ضد فوتبال می شود

در چند هفته گذشته اخبار ضد و نقیضی از مرگ یا زنده ماندن خلیفه داعش، ابوبکر بغدادی منتشر شده است. با این همه هنوز هیچ کس نمی داند او واقعا کجاست و احوالاتش چطور است. جالب اینجاست داعش در حالی فوتبال را برای شهروندانش ممنوع کرده که خود ابراهیم عواد ابراهیم البدری که حالا با نام البغدادی شناخته می شود، یک فوتبالیست بالفطره بوده است.

چندی پیش روزنامه تلگراف انگلیس درباره رهبر داعش نوشت: «تنها موقعی که او مؤدب بود و مانند یک محصل عینکی به نظر می رسید، زمانی بود که در زمین فوتبال بازی می کرد برای تیم مسجد محل شان.» ابوعلی امام جماعت مسجد محل زندگی البغدادی در دوران جوانی، حرف های جالبی درباره شخصیت رهبر داعش دارد. او درباره سبک فوتبال بازی کردن البغدادی می گوید: «او بهترین بازیکن تیم ما بود.» و بعد با مقایسه کردن رهبر داعش با بهترین مهاجم این روزهای فوتبال آرژانتین ادامه می دهد: «او مسی تیم ما بود.»

شمشیر داعش روی گردن فوتبال( slideshow)

ابوعلی روزهایی را به یاد دارد که هنوز صدام در کشور عراق همه کاره بود: «ما همیشه فوتبال بازی می کردیم. در زمان صدام برای بازی فوتبال به حومه بغداد می رفتیم. محله عنبر. بعضی وقت ها حتی آنجا شنا هم می کردیم.»

البته روایت موسسه مطالعاتی بروکینگز آمریکا درباره زندگی شخصی بغدادی هم جالب است: «ابراهیم عواد ابراهیم البدری در سال 1971 در شهر سامرا به دنیا آمد. همسایه ها که دوران نوجوانی او را به یاد می آورند نقل می کنند که ابراهیم خجالتی و گوشه گیر بود و فوتبال، ورزش مورد علاقه اش بود. نگاهی به تصاویری که از او در آن سال ها بر جای مانده، نشان می دهد که او اخم و ترش رویی شدید را در چشمان سیاهش جای داده بوده است.

بعدها و در جوانی بغدادی در مسجد محله به تدریس علوم قرآنی و قرائت آن به کودکان مشغول می شود. این مسجد همچنین به محیطی برای بروز عشق او به فوتبال تبدیل شد. مسجد باشگاهی داشت که بغدادی ستاره آن بود. لقب او، مسی باشگاه بود. هم تیمی های او نقل می کنند که بغدادی زمانی که موفق به گلزنی نمی شد، کنترل خود را از دست می داد و بد اخلاق می شد.»

نظرات کاربران
بدون دیدگاه

مطالب تصادفی

ایستگاه سلامت